به هر حال. بهانه این نوشته را  یکی از وبلاگ نویسان به من داد که با یادآوری‌اش داغ دل مرا تازه کرد!. او ضمن اشاره به محدودیت سربازی برای اتباع ایرانی جهت شرکت در آزمون سراسری و نبود این محدودیت برای مهاجران و اتباع عراقی و افغانی، خاطره‌ای را نقل می کند که بسی تکان‌دهنده است. او می‌نویسد:

آخر اينها با چه حقی پول نفت اين ملت را خرج خارجی‌هايی می کردند –و اکنون هم می‌کنند- که نه تعهدی به خدمت به کشور ايران را داشته و نه هيچگونه حس ايران‌دوستی در وجودشان دارند؟!. من همان موقع که مصادف شده بود با هجمه طالبان به نيروهای متحد شمال از همان رفيق افغانی پرسيدم «فلانی يک سوال ازت می‌پرسم انصافن بی غل و غش جواب بده، اگر الان طالبان به ايران حمله کنه تو طرف ايرانی يا طرف طالبان؟» و او پاسخ داد:‌ «طرف طالبان!.» (+)

"به توپ بستن مجلس مشروطه به دست محمد علیشاه قاجار یعنی دیکتاتوری،
بستن مطبوعات و کشتن مخالفان در زمان رضاخان یعنی دیکتاتوری،
زندان و شکنجه مبارزان و برگذاری جشنهای 2500 ساله شاهنشاهی در زمان پهلوی دوم یعنی دیکتا……"

حسنی –شاگرد از اول، آخر-  بود که حرف آقا معلمش را قطع می کرد. او از اینکه آقا معلم مدام از گذشته‌ها حرف می‌زد و به قول معروف «چوب به مرده می‌زند» خسته شده بود.
بابای حسنی چند روز پیش با کلی قرض و  قوله، یک سواری صفر خریده بود خدات تومان! و همان اول بسم الله دویست هزار تومان خرج روی دست باباش گذاشته بود. حسنی از این ور و آن ور شنیده بود که قیمت خودرو در ایران خیلی بالاست آنقدر بالا که با همان قیمت می‌توان آخرین مدل یک ماشین معمولی خارجی را خرید. حسنی دو دو تا چهارتا کرد که اگر باباش مجبور نبود پول بالای آن ماشین بدهد شاید الان ماشینشان فرمان هیدرولیک بود!.

حسنی اجازه نداد معلم به درخواست «آقا اجازه‌اش» پاسخ آری یا نه بدهد او با نگاه عاقل اندر سفیهی به معلمش گفت:

«آقا اجازه! اینکه ما مجبوریم ماشین درپیت ایرانی بخریم، این دیکتاتوری نیست؟.»

همان منابع ابرمعتبر که در خبر پیشین از آنان یاد شد، تصریح کردند:
«دشمن غاصب صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل طی یک عملیات غافلگیر کننده از "دشمن فرضی" شکست سنگینی را متحمل شد.»
این خبر حاکیست!. 

من و خیل دیگرانی چون من  فریب دین فروشانی را خوردیم که از دین ارتزاق می‌کنند و به همان دین خیانت می‌ورزند:

آنهایی که نه به خدا و نه به رسولش ایمانی ندارند،
آنهایی که لباس پیامبر را به تن دارند و حرمت لباس نگاه نمی‌دارند،
آنهایی که مظهر مسلمانی‌شان پیشانی های پینه بسته از ریا و تزویر است،
آنهایی که دیگران را به رخت و چوب شبانی می‌فریبند و در قفای گرگی نماز می‌گذارند که سالهاست با گله آشناست،
آنهایی که همواره شمشیر آخته و  برکشیده از نیام را در هوا می چرخانند و گناه‌کار و بی‌گناه را از دم تیغ می گذرانند،
آنهایی که واژه‌ی «آحاد ملت» را تنها و تنها برای فریب توده‌ها به کار می گیرند.
آنهایی که صد‌ها هزار بار خیانت پیشه تر از روباه پیر هستند،
آنهایی که کمر به خدمت طاغوت زمان بسته‌اند،

حجاج صفتان بی‌رحم، نامردمان بی‌شرم و ناسپاسان نمک خورده و نمکدان شکسته.

منابع ابرمعتبر خبری گزارش کردند، بعد از گیر کردن شیطان بزرگ –آمریکا- در باتلاق ویتنام و باتلاق عراق هم اکنون این بلای باتلاقی، گریبان رژیم غاصب صهیونیستی اسرائیل را هم گرفته و او در باتلاق غزه گیر افتاده است.
همین منابع ابرمعتبر که همه‌شان هم ایرانی هستند خاطر نشان کرده اند که این باتلاق غزه خیلی عمیق‌تر و هولناک‌تر از باتلاق عراق و ویتنام است و حالا حالاها پای اسرائیل از این باتلاق بیرون نخواهد آمد!.

http://www.mediafire.com/file/2kzrkmyyymd/Farar_e Dictator «M@nToMa».wma

من نمی‌گویم در این مورد ما وظیفه داریم که هر کس کلاه خودش را در این دوره و زمانه نگاه دارد هنر کرده است. لیکن در همین دوره و زمانه ما مجبوریم برای حفظ کلاه تاریخ بخوانیم؛
به ویژه تاریخ بعد از بهمن 57 –فوریه 1979 به بعد- تاریخی که دیگر شرم داریم از آن به نام “تاریخ انقلاب اسلامی” یاد کنیم!.
در همین تاریخ است که شما دروغگویی‌ها، عوام فریبی‌ها، انحصارگرایی‌ها، حق کشی‌ها، شکنجه‌ها و قتل‌ها را می بینید.

پس بیایید غبار از روی بایگانی‌هایمان بزداییم و بگوییم و بنویسیم تا دیگر به قول آن آخوند شیرین زبان مشهدی، مردم ایرانی نباشیم که:
«زود بخندیم» و «زود باور بکنیم» و «زود رای بدهیم».  

وقتی حکومتی‌ها در معرض سوالات به حق و بی‌شمار شهروندان قرار می‌گیرند که
آقا چرا شما اینقدر به لبنان و فلسطین بها می‌دهید؟! و
چرا اینقدر از اسرائیل حرف می‌زنید؟!

پاسخ می‌دهند: «چون ما می‌دانیم که بعد از فلسطین و لبنان نوبت ماست!.»
البته بر این ترسویان گناهی نیست چون بنا به مصلحت میبایست از این آیه اینگونه برداشت کنند که: 
«ما آنقدر به اسرائیل دشمنی نشان می‌دهیم تا اسرائیل بفهمد که سنگ بزرگ نشانه نزدن است و در نتیجه بگذارد ما بمانیم.»

در همین راستا ((مــــن تــــو مـــــا)) پیشنهاد می‌کند «از موضع اقتدار» را هم بازتعریف کنند؛
بلکه گوشه‌ای از این همه دوگانگی موجود بین حرف و عملشان یک طوری درز گرفته شود!.